खवड्या डोंगरावरील हृदयद्रावक घटनेने महाराष्ट्र सुन्न; एका क्षणाच्या निर्णयाने हसतं-खेळतं कुटुंब उद्ध्वस्त
छत्रपती संभाजीनगर : छत्रपती संभाजीनगर शहराजवळील वाळूज एमआयडीसी परिसरातील तिसगाव येथील खवड्या डोंगरावर घडलेली हृदयद्रावक घटना संपूर्ण महाराष्ट्राला अंतर्मुख करणारी ठरली आहे. एका तरुणाला वाचवण्याच्या प्रयत्नात त्याचे वडील दरीत कोसळले आणि त्यानंतर मुलगा व पतीला डोळ्यांसमोर दरीत कोसळताना पाहून आईनेही टोकाचे पाऊल उचलले. या दुर्घटनेत एकाच कुटुंबातील कुणाल चांदगुडे, त्याचे वडील मुरलीधर चांदगुडे आणि आई संगीता चांदगुडे यांचा मृत्यू झाला. घटनेबाबत विविध माहिती समोर येत असून,पोलीस तपासातून नेमके कारण स्पष्ट होणे अपेक्षित आहे.
“मला सोडून जाऊ नकोस…” आईची शेवटची आर्त विनवणी
घटनास्थळी उपस्थित असलेल्या लोकांच्या माहितीनुसार, मुलगा डोंगराच्या कड्यावर गेल्यानंतर त्याची आई त्याला वारंवार समजावून सांगत होती.
“तुझे पप्पांसोबत वाद आहेत ना? मी आत्ताच मंगळसूत्र काढते. तुझ्या वडिलांना सोडून देते आणि तुझ्यासोबत येते. आपण दोघे राहू… पण मला सोडून जाऊ नकोस…”
आईच्या या शब्दांमध्ये आपल्या मुलाला वाचवण्यासाठीची तळमळ होती. मुलाच्या मनातील राग, दुःख आणि अस्वस्थता कमी करण्यासाठी ती स्वतःचे संसारजीवन सोडण्याचीही तयारी दर्शवत होती. मात्र परिस्थिती हाताबाहेर गेली आणि काही क्षणांतच या कुटुंबावर काळाने घाला घातला.
कुणालच्या मनात नेमके काय सुरू होते?
समोर आलेल्या माहितीनुसार, कुणालचे वडिलांसोबत काही दिवसांपासून मतभेद होते. घरातील वाद, आर्थिक बाबी, मोबाईलच्या हप्त्यांसह इतर कौटुंबिक कारणांमुळे तो मानसिक तणावात असल्याचे सांगितले जात आहे. सुरुवातीला या घटनेमागे महागड्या आयफोनचा हट्ट असल्याची चर्चा झाली; मात्र नंतर कौटुंबिक वाद आणि मानसिक तणावाचा वेगळा अँगलही समोर आला आहे. पोलिस तपासात आयफोनशी संबंधित अफवांबाबतही वेगळी माहिती समोर आली आहे. त्यामुळे कोणत्याही एका कारणाला अंतिम कारण मानणे योग्य ठरणार नाही.
काही वृत्तांनुसार कुणाल यापूर्वीही याच परिसरात अशाच प्रकारच्या संकटात सापडला होता आणि त्यावेळी त्याची समजूत काढून त्याला सुरक्षित खाली आणण्यात आले होते.
“आई, माझं कोणीच ऐकत नाही…”
घटनास्थळी कुणाल आणि त्याच्या आईमधील संवादाने उपस्थितांच्या काळजाचा ठोका चुकला.
“आई, माझं कोणीच ऐकत नाही… मला जगण्यात रस नाही… माझ्या लाइफचं सोल्युशनच नाही…”
आई, पोलीस आणि उपस्थित नागरिक त्याला बराच वेळ समजावत होते. काही काळ परिस्थिती निवळत असल्याचेही जाणवत होते. मात्र त्यानंतर वडील मुलाला वाचवण्यासाठी पुढे गेले आणि दोघांचा तोल गेल्याने दुर्घटना घडली. त्यानंतर आईनेही पती आणि मुलाला दरीत पडताना पाहून स्वतःला सावरू शकली नाही. उपलब्ध वृत्तांनुसार बचावकार्य करण्यात आले; मात्र तिघांचेही प्राण वाचवता आले नाहीत.
बघ्यांची गर्दी… आणि हातात मोबाईलचे कॅमेरे!
या घटनेचा आणखी एक गंभीर पैलू म्हणजे अशा प्रसंगी जमा होणारी बघ्यांची गर्दी आणि मोबाईलवर चित्रीकरण करण्याची मानसिकता.
एखादी व्यक्ती जीवाच्या संकटात असताना आपण प्रेक्षक बनून व्हिडिओ काढायचा की मदतीसाठी पुढे जायचे, हा प्रश्न प्रत्येकाने स्वतःला विचारण्याची वेळ आली आहे.
“तो काहीतरी करणार आणि आम्ही ते शूट करणार…”
ही मानसिकता बदलण्याची गरज आहे.
अशा प्रसंगी व्हिडिओ करण्यापेक्षा तातडीने पोलीस, अग्निशमन दल, आपत्कालीन बचाव पथक किंवा प्रशिक्षित व्यक्तींना माहिती देणे अधिक महत्त्वाचे आहे. कारण संकटाच्या क्षणी चुकीच्या पद्धतीने जवळ जाणे किंवा गर्दी करणे परिस्थिती आणखी धोकादायक करू शकते.
आई-वडिलांचे प्रेम कोणत्याही वस्तूपेक्षा मोठे!
या घटनेने समाजासमोर एक अत्यंत मोठा प्रश्न उभा केला आहे.
मोबाईल महागडा असो…
गाडी असो…
पैसा असो…
महागडी वस्तू असो…
किंवा आपल्या मनासारखी एखादी गोष्ट असो…
ती वस्तू आज नाही मिळाली, तर उद्या मिळू शकते.
पण…
आई पुन्हा मिळत नाही.
वडील पुन्हा मिळत नाहीत.
आई-वडिलांच्या प्रेमाची जागा जगातील कोणतीही वस्तू घेऊ शकत नाही.
आई-वडील मुलांना प्रत्येक गोष्ट देऊ शकत नाहीत. कधी आर्थिक परिस्थिती आडवी येते, कधी घरची परिस्थिती, तर कधी मुलाच्या भविष्यासाठी घेतलेला कठोर निर्णय असतो.
पण आई-वडिलांचा नकार म्हणजे त्यांच्या प्रेमाचा नकार नसतो.
मुलांना फक्त सुविधा नकोत; परिस्थितीशी लढण्याची ताकदही द्या!
पालकांनीही या घटनेतून धडा घेण्याची गरज आहे.
मुलांच्या प्रत्येक मागणीला होकार देणे म्हणजेच चांगले पालकत्व नाही. त्याचबरोबर मुलांवर सतत दबाव ठेवणे किंवा त्यांच्याशी संवाद न साधणेही योग्य नाही.
मुलांशी नियमित संवाद साधणे, त्यांच्या मनात काय चालले आहे हे समजून घेणे आणि त्यांना अपयश, नकार, आर्थिक अडचणी, कौटुंबिक मतभेद आणि मानसिक तणावाचा सामना कसा करायचा हे शिकवणे तितकेच महत्त्वाचे आहे.
“तुला जे हवे ते मिळेलच” यापेक्षा
“तुला जे हवे आहे ते मिळाले नाही तरी तू खचायचे नाहीस” ही शिकवण मुलांना देणे आजच्या काळात अधिक गरजेचे आहे.
एका क्षणाचा निर्णय… आणि आयुष्यभराची पोकळी!
माणूस जेव्हा प्रचंड मानसिक तणावात असतो, तेव्हा त्याला त्या क्षणी आपली समस्या हीच जगातील सर्वात मोठी समस्या वाटू शकते.
पण कोणतीही समस्या कायमची नसते.
राग काही काळाचा असतो.
भांडण काही काळाचे असते.
नकार काही काळाचा असतो.
पैशांची अडचणही बदलू शकते.
पण आयुष्य संपले तर संधी संपते.
म्हणूनच मनात काहीही चालले असेल तर एकट्याने निर्णय घेऊ नका. आई-वडील, भाऊ-बहीण, मित्र, शिक्षक किंवा विश्वासातील व्यक्तीशी बोला. काही काळ घरापासून किंवा वादाच्या परिस्थितीपासून दूर राहा; पण स्वतःला इजा करण्याचा निर्णय घेऊ नका.
खवड्या डोंगर प्रशासनासाठीही इशारा
या घटनेनंतर अशा धोकादायक ठिकाणी सुरक्षा व्यवस्था, प्रतिबंधक कठडे, सूचना फलक, निगराणी आणि आपत्कालीन बचाव यंत्रणा याबाबत प्रशासनाने गांभीर्याने विचार करण्याची गरज आहे. यापूर्वीही या परिसरात अशा घटना घडल्याचे वृत्त आहे.
धोकादायक कड्यांवर अनधिकृत प्रवेश रोखणे, संवेदनशील ठिकाणी सुरक्षा व्यवस्था वाढवणे आणि स्थानिक प्रशासन-पोलीस यांच्यात तातडीच्या प्रतिसादाची यंत्रणा उभी करणे आवश्यक आहे.
शेवटी एवढेच…
आई-वडील तुमच्यासाठी जगतात.
त्यांचा एखादा नकार म्हणजे तुमच्यावरचे प्रेम संपले, असे कधीही समजू नका.
तुम्हाला आज मोबाईल हवा असेल आणि तो मिळाला नसेल…
आज एखादी वस्तू हवी असेल आणि ती घेता आली नसेल…
आज घरात भांडण झाले असेल…
आज वडिलांनी रागावले असेल…
आज आईने तुमची इच्छा नाकारली असेल…
तरीही उद्याचा दिवस तुमच्यासाठी असतो.
कारण समस्या आयुष्यापेक्षा मोठी नसते.
आणि आई-वडिलांपेक्षा मोठे तर खरोखरच काहीच नसते.
कुणालच्या या दुर्दैवी घटनेतून समाजाने केवळ हळहळ व्यक्त न करता एक धडा घ्यायला हवा-मुलांशी बोला, त्यांच्या मनातील आवाज ऐका, मानसिक तणावाला गांभीर्याने घ्या आणि संकटाच्या क्षणी त्यांना एकटे पडू देऊ नका.
जगा… थांबा… बोला… मदत घ्या.
कारण तुमचे आयुष्य तुमच्या कल्पनेपेक्षा कितीतरी अधिक मौल्यवान आहे. या घटनेबाबत प्रसारमाध्यमांमध्ये वेगवेगळ्या कारणांच्या आणि तपशीलांच्या बातम्या प्रसिद्ध झाल्या आहेत. त्यामुळे अधिकृत पोलीस तपास पूर्ण होईपर्यंत कोणत्याही एका कारणाला घटनेचे निश्चित कारण म्हणून मांडणे टाळणे योग्य ठरेल.
